Wanneer je zoekt op Wikipedia voor een omschrijving van stillevens dan vind je het volgende:

“Een stilleven is een artistieke compositie (schilderij, tekening, foto) van roerloze of levenloze objecten, die met zorg zijn belicht. Met het schilderen van een stilleven kan een schilder zich concentreren op de compositie en op het gebruik van kleur en toonwaarde, het vloeiende onderscheid in kleurnuances tussen de lichtste en donkerste partij”. 

Meest bekend zijn de stillevens als schilderij. De oorsprong hiervan ligt in de 16e eeuw waarbij stillevens werden geschilderd door schilders in opleiding. Zo konden zij oefenen met het gedetailleerd schilderen van verschillende soorten oppervlaktes als stoffen en lichteffecten op glaswerk of zilverwerk. Stillevens werden door heel Europa bekend en ook in Nederland werd het alsmaar bekender. Hier kwam meer aandacht voor stillevens van Pieter Claesz, Jan Claesz Heda, Willem Claeszoon Heda en Jacques de Gheyn II. 

Stillevens van toen hadden veelal een betekenis. De onderwerpen en de compositie van de onderwerpen hadden vaak een symbolische betekenis en binnen de stillevens zijn er dan ook  verschillende genres te vinden. 

Zo heb je de Vanitas-Stillevens, te herkennen aan schedels, gedoofde kaarsen, vergaan fruit of andere “lege” voorwerpen. Dit zou staan voor ijdelheid en de zinloosheid van het aardse. Ook een veelvoorkomend genre binnen de stillevens is het Fruit-Stilleven waarbij de soorten vruchten verschillende betekenissen hebben. Bijvoorbeeld tropische vruchten als symbool voor rijkdom en de vaker voorkomende soorten fruit voor vruchtbaarheid. 

Een aantal andere genres zijn het Jachtstuk, het Bloemstilleven, het Pronkstilleven en het Banketje.